ชีวิตรักที่หนักใจ

 22 พฤศจิกายน 2564

คู่ชีวิตมีไว้ทำไม 

อะไรที่เราสมควรจะคาดหวังจากคู่ชีวิตได้บ้าง

เป็นคำถามที่ฉันเฝ้าคอยถามตัวเองซ้ำๆ ในตลอดชีวิตการเเต่งงานที่ผ่านมา 1 ปี

มีกลายครั้งที่เราต่างก็รู้สึกอึดอัด 

หรือเราเองที่รู้สึกเเละคาดหวังไว้มากเกินไป 

การอยุ่ห่างกันเเบบนี้จึงต้องใช้พลังงานชีวิตที่ต้องโหยหากันมากขึ้น

หรืออีกทางนึงมันอาจจะเป็นเเค่เราที่โหยหา แต่ไม่ใช่สำหรับ บังชิด หรอกนะ

เราดูผิด เเละถูกหาว่าเห็นเเก่ตัว เพียงเเค่เรามีความต้องการมากกว่าเขา เราต้องการให้คู่ชีวิตมาดูเเลเรา เทคเเคร์ ถามไถ่สาระทุกข์สุข ไม่ใช่เเค่เพียงการคุยกันก่อนนอนวันละ ชม เเละตลอดวันละมันหายไปไหนวะ

ทุกวันนี้รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในโลกที่มีอะไรให้ทำมากมาย เเต่เราก็ยังรอที่จะทำด้วยกัน

ล่วงเลยผ่านมา 1 ปีเเล้ว จะด้วยสถานการณ์โควิดหรืออะไรก้ตาม ชีวิตเเต่งงานก็ไม่ได้เป้นไปตามที่หวังเลย

ส่วนนึงเราก็น้อมรับการกำหนดจากพระเจ้า เเต่ส่วนนึงเราก้มองเห็นเเล้วว่าพระเจ้าจะนำทางความสัมพันธ์นี้ไปทางไหน 

นับเป็นเรื่องน่าเศ้รา

ที่รู้สึกเเย่ไม่ใช่การตกเหว เเต่มันคือระยะเวลาก่อนการตกเหวต่างหากที่ทุกข์ทรมาน

เมื่อไหร่ชีวิตจะรู้สึกเบาใจกวา่นี้นะ

อดทนมานาน เเต่ต้องอดทดกับประเด็นนี้อีกนานเเค่ไหน