ไม่ชอบ....

 ไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องรอคอยเเละถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว

ตอนเด็กๆ อาบะก็ไม่ค่อยกลับบ้าน เรามักจะถูกบอกให้รู้เเค่ว่าพ่อไปทำงาน นานๆทีถึงจะกลับ

เราแปลการรอคอย ว่าการเเสดงออกถึงความรักต่อใครซักคน

ถ้าเรารัก เราก็ต้องรอได้

เเต่เเล้วชีวิตที่โตขึ้นก็ทำให้เรารู้ว่า ชีวิตต้องอยู่กับความเป็นจริงด้วย

คนที่รักจริงก็ต้องไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนานเกินไป

ถ้ารักกันจริง เค้าก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ความสุขกับอีกฝ่ายอยู่ดี

ความเป็นจริงตบฉาดเข้าหน้าเราเต็มๆ เมื่อเรารู้ว่า พ่อที่ไม่ค่อยมาหาก็เพราะพ่อมีเมียอีกคน มีอีกครอบครัวที่เค้าไปอยู่ด้วยมากกว่า เเละสำหรับเราเเล้ว ก็คงจะเป็นเเค่ช่วงเวลาจำเป็นที่คงต้องยอมจำนนกลับมาเยี่ยมเยียนบ้าง

ความรู้สึกโหยหานี้ ยังคงกระทบจิตใจเราเเม้กาลเวลาจะผ่านมายาวนาน

สิ่งที่ไม่เคยได้รับครั้งเมื่อเรายังเด็กเราเองก็อยากได้เมื่อเราโต 

เราคิดว่าเราเองก็เลือกคนดีเเล้ว คาดคิดมาก่อนทุกอย่าง อย่างดีเเล้ว ว่าทำไมถึงเลือกคนนี้

เหตุผลลึกๆ ก็เพื่อมาอุดรู ปมความคิดที่มีมาเเต่เด็กนี่เอง

เราเลือกคนที่มีภูมิลำเนาอยู่ใกล้บ้าน เผื่อที่เค้าจะได้มาหาเราบ่อยๆ เเละทำให้เราไม่ต้องรอนาน

เราเลือกคนที่ใจดี ใจเยน อบอุ่น เพราะมันเป็นสิ่งที่เราไม่เคยได้รับเมื่อเราเป็นเด็กจากคุณพ่อ

เเต่เเล้วยังไงละ

ทำไมถึงมาลงเอยกับเหตุการณที่เราไม่ชอบเเบบนี้

ทำไมยังต้องรู้สึกโดดเดี่ยว

เราเคยคิดว่าการเเต่งงานคือการมีเพื่อนคู่ใจตลอดเวลา 

เเม้ตัวไม่ติด เเต่ใจเราก็ติดกัน  ....สิ

ไม่ใช่หรอ

เเล้วทำไมถึงยังรู้สึกโดดเดี่ยวอีกมากกว่าเดิมละ 

?